Είμαι σε ένα ράφι και παρατηρώ τη ζωή του ιδιοκτήτη μου. Κάθε μέρα, είναι με το κινητό του! Θα μπορούσε να με πάρει και να διαβάσει. Τόσο καιρό που κάθομαι εδώ, έχω γίνει φίλη και με τα υπόλοιπα βιβλία. Όλοι έχουμε ένα παράπονο, θα μας διαβάσουν ποτέ ή η ζωή μας δεν θα έχει κανένα νόημα; Κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουν ότι εμείς είμαστε το μέλλον!
Κέλλη Ανανιάδου, Γ2
Οι άνθρωποι πλέον δεν με επιλέγουν για να περάσουν τον χρόνο τους. Με έχουν παρεξηγήσει πολύ. […] Η μόνη πρόθεσή μου είναι να προσφέρω χαρά και δημιουργικότητα στους αναγνώστες.
Έλενα Τζανάκου, Γ3
Δεν με χρειάζονται και πολλοί γιατί είμαι ένα αφρικανοελληνικό λεξικό. Όμως δεν χάνω την ελπίδα μου! […] Πιστεύω στη γενιά των βιβλίων, γιατί είναι πιο σύγχρονα και θα φέρουν πίσω τις έντυπες μορφές.
Μάριος Μίχος, Γ2
Είμαι ένα παραμύθι. Παλιά ήμουν το αγαπημένο βιβλίο όλων των παιδιών, το βράδυ οι γονείς με διάβαζαν στο παιδία τους για καληνύχτα. Τώρα, όμως, είμαι παρατημένο σε ένα ράφι, χρόνια πλέον, και τα παιδιά ασχολούνται μόνο με τους υπολογιστές και καμία σημασία δεν μου δίνουν. Αχ, μακάρι να μου έδινε και πάλι κάποιος σημασία! Τελευταία φορά που μετακινήθηκα ήταν για να ξεσκονίσουν το ράφι μου. Πολύ λυπηρό!
Α. Ρ. Β1
Είμαι ένα εντυπωσιακό βιβλίο που δεν έχει ξεφυλλιστεί ποτέ. […] Όλοι μου οι φίλοι με κοροϊδεύουν γιατί έχω μείνει στο ίδιο ράφι πάνω από 10 μήνες. […] Τα παλιά χρόνια, όλος ο κόσμος έτρεχε στις βιβλιοθήκες για να διαβάσει βιβλία και εφημερίδες. Όμως σήμερα, όλοι είναι μπροστά από ένα κινητό…
Σπύρος Ανδρονιάδης, Γ3
Αθλητική εφημερίδα... Ποιος ενημερώνεται για τα νέα από μας πλέον; Όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο ασήμαντος γίνομαι και εγώ αλλά και η αξία της ανάγνωσης. Ανησυχώ μήπως μετά από είκοσι χρόνια οι άνθρωποι δεν θυμούνται καν τη λέξη «ανάγνωση».
Θοδωρής Μίχος, Β3
Είμαι ένα παραμύθι, βρίσκομαι στη βιβλιοθήκη του Γυμνασίου, κανένα παιδί δεν με διαβάζει, επειδή υποτίθεται ότι είμαι πολύ «παιδικό». […] Βέβαια, ποτέ δεν είσαι πολύ μεγάλος στην ηλικία για να διαβάζεις παραμύθια…
Αντζελίνα Αναγνωστάκη, Α1
Πλέον κανένα παιδί δεν διαβάζει βιβλία και δεν έχω καταλάβει γιατί τους βλέπω όλους να είναι σε υπολογιστές και ηλεκτρονικές συσκευές. Δεν θέλω να σταματήσουν όλοι να με διαβάζουν. Είμαι σε αυτό το ράφι τόσα χρόνια αλλά ελπίζω να υπάρξει έστω και ένα παιδί που θα με διαβάσει. Κάποιος δεν θα μπει στον κόπο να με διαβάσει;
Χρήστος Τριανταφύλλου, Γ3