Το συναίσθημα που έχει ένας μαθητής τις Κυριακές το ξέρω πολύ καλά, ειδικά εκείνο της Κυριακής το βράδυ. Αυτή η συνειδητοποίηση που έρχεται από τη μέση της ημέρας ότι την επομένη έχεις σχολείο και πρέπει να ξυπνήσεις αξημέρωτα είναι τόσο χάλια όσο το να περπατάς με βρεγμένες κάλτσες! Γιατί περνάει τόσο γρήγορα το σαββατοκύριακο; Σε ποιον δηλαδή αρέσει να ξυπνάει στις επτά η ώρα το πρωί μετά από όλη αυτήν την ξεκούραση και τη χαλάρωση; Βέβαια, ομολογώ πως όταν φτάνω στο σχολείο πάντα οι φίλοι μου καταφέρνουν να φέρουν πίσω το κέφι μου. Μάλλον τελικά δεν είναι τόσο χάλια η Δευτέρα, μάλλον φταίει το ξυπνητήρι και απλά πρέπει να βγάζω τον θυμό μου σε αυτό πριν αρχίσω να παραπονιέμαι.
Αντζελίνα Αναγνωστάκη, Α1