Φοιτούμε στο σχολείο που φέρει το όνομά σας. Ποια στοιχεία της ζωής και της πορείας σας θα θέλατε, εμείς οι μαθητές σας, να γνωρίζουμε;
Είστε, λοιπόν, παιδιά σε ένα σχολείο που έχει πραγματικά πολύ μεγάλη και μακρά οικογενειακή παράδοση. Το σχολείο μπορεί να ξεκίνησε το 1960 στο Παλαιό Φάληρο, όμως θέλω να πιάσω την ιστορία πολλά χρόνια πιο πριν. Και οι τρεις θείοι του πατέρα μου ήταν εκπαιδευτικοί και μάλιστα ήταν καθηγητές Πανεπιστημίου. Επομένως, η εμπειρία του πατέρα μου ήταν μέσα σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον. Ήταν, λοιπόν, μονόδρομος να γίνει δάσκαλος. Το αγαπούσε. Τα πρώτα του μαθήματα, μου έλεγε, τα έκανε όταν ήταν 16 ετών στην Τρίπολη. Μάζευε γκρουπάκια μαθητών και τους βοηθούσε να κάνουν τα μαθήματά τους. Άρα, από πολύ μικρός είχε αυτή την αγάπη για τη διδασκαλία. Δάσκαλος, λοιπόν, κι εκείνος, έφτιαξε το δικό του σχολείο, το 1960, τη Σχολή Καίσαρη, στο Παλαιό Φάληρο. Εκεί ξεκίνησε το σχολείο μας. Ο πατέρας μου είχε στόχο το σχολείο να είναι ένας χώρος, όπου τα παιδιά δεν θα παίρνουν μόνο γνώσεις, θα παίρνουν δεξιότητες, θα καλλιεργούν τον χαρακτήρα τους. Έκανε πολλά καινοτόμα προγράμματα για την εποχή εκείνη, όπως απογευματινή μελέτη. Υπήρχε ακόμα και οικοτροφείο, δηλαδή παιδιά από την επαρχία είχαν ζητήσει από την μητέρα και τον πατέρα μου να φοιτούν στο σχολείο και να μένουν εκεί, γιατί εμπιστεύτηκαν τον πατέρα μου ως εκπαιδευτικό. Επομένως, καταλαβαίνετε πως κι εγώ μεγάλωσα σε ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον. Ετοιμαζόμουνα να γίνω μαθηματικός. Τελικά, αποφάσισα να προχωρήσω ως δάσκαλος στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Τελείωσα εδώ τις βασικές σπουδές μου και μετά μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία. Από το 1984 έως το 1995, που ξεκίνησε εδώ το σχολείο, εργάστηκα ως δάσκαλος στο σχολείο του Φαλήρου. Στη συνέχεια, επέβλεψα την κατασκευή και το ξεκίνημα αυτού εδώ του σχολείου, με την καθοδήγηση του πατέρα μου το 1995. Φέτος, γιορτάζουμε τα 65 χρόνια λειτουργίας του σχολείου μας. Νομίζω πως το ότι έγινα δάσκαλος οφείλεται σε αυτό που εισέπραττα από τον πατέρα μου. Το πόσο όμορφο ήταν να διδάσκουμε παιδιά, να είμαστε σε επαφή με την νεολαία. Τον έβλεπα πόσο το αγαπούσε και μου μετέδωσε αυτή την αγάπη.
Αν μπορούσατε να αποτυπώσετε με πέντε λέξεις τις σκέψεις σας για την προσφορά του σχολείου μας στην παιδεία και στην κοινωνία όλα αυτά τα χρόνια, ποιες θα ήταν αυτές;
Πέντε λέξεις; Πολύ δύσκολο. Τι να πρωτοπείς! Ήθος, γνώση, σεβασμός ο ένας στον άλλον, ανθρωπιά, συνέπεια. Εσείς τι θα λέγατε; Τι θα προσθέτατε σε αυτές τις λέξεις;
Μαθητής: Οικογένεια.
Μαθητής: Ζεστασιά.
Κος Καίσαρης: Ακριβώς, ναι! Γιατί είναι οικογενειακό το σχολείο μας. Άλλος; Τι αισθάνεστε ότι το σχολείο μας σας προσφέρει;
Μαθητής: Ασφάλεια.
Μαθήτρια: Συντροφιά.
Μαθητής: Γερές βάσεις.
Μαθήτρια: Χαρά!
Κος Καίσαρης: Χαρά! Όλα αυτά που λέτε! Και χαίρομαι, γιατί αυτό είναι που εσείς εισπράττετε από αυτό που κάνουμε στο σχολείο.
Μπορείτε να μας μιλήσετε για την πιο συγκινητική στιγμή που έχετε ζήσει στα χρόνια λειτουργίας του σχολείου;
Πολλές, αλλά θα σταθώ σε μια, η οποία παιδιά ήταν και συγκινητική και θετικά φορτισμένη. Θα σας πάω πίσω, πάλι τον Σεπτέμβριο του 1995, όταν ξεκινάει το σχολείο μας στη Βάρη. Από τον Σεπτέμβριο του ‘93 έχουμε ξεκινήσει να το χτίζουμε. 10 Σεπτεμβρίου του ’95, μια μέρα πριν ξεκινήσει το σχολείο για πρώτη φορά, εδώ στη Βάρη. Το σχολείο έχει τελειώσει, έχουν μπει τα θρανία, τα πάντα είναι έτοιμα. Οι εργάτες έχουν φύγει, έχουν μείνει πλέον μόνο λεπτομέρειες. Είναι όλα έτοιμα, αλλά ακόμα η αυλή που έχουμε τώρα πάνω από το μπάσκετ είναι γεμάτη κοκκινόχωμα απ΄ τους κήπους. Κάποια χώματα εδώ, κάποια χώματα εκεί. Είχαν τελειώσει οι εργασίες, αλλά τα χώματα έχουν μείνει. Έχω πάρει, λοιπόν, μόνος μου ένα λάστιχο -υπάρχει γεώτρηση, οπότε το νερό ήτανε και άφθονο- σκούπες και έπλυνα όλη αυτή την αυλή. Όλη αυτή την αυλή! Πολλές ώρες! Όπως το έκανα όλο αυτό, δεν καταλάβαινα την κούραση. Στο τέλος, αισθάνθηκα πραγματικά μια μεγάλη συγκίνηση, υπερηφάνεια, χαρά ότι τα καταφέραμε. Φανταστείτε αυτό ήταν μια δουλειά πολλών ετών. Ήταν πραγματικά πολύ ιδιαίτερη στιγμή. Από τότε μέχρι σήμερα υπήρχαν κι άλλες ξεχωριστές στιγμές. Οι πιο όμορφες αφορούν επιτυχίες του σχολείου μας και διακρίσεις δικές σας. Αλλά όταν βλέπουμε μαζί με τους δασκάλους σας τους αποφοίτους μας, τα παιδιά που έχουν τελειώσει το λύκειο, να γυρίζουν στο σχολείο για να μας συμβουλευτούν, για να μας πουν τα νέα τους από το πανεπιστήμιο, νιώθουμε πολύ όμορφα, γιατί δείχνουν ότι μας αισθάνονται οικογένεια και θέλουν την γνώμη μας ακόμα και εκείνη τη στιγμή. Και βέβαια ακόμα πιο συγκινητικό είναι όταν οι ίδιοι απόφοιτοι επιστρέφουν ως μπαμπάδες και μαμάδες και μας φέρνουν τα παιδιά τους. Μεγάλη συγκίνηση κι ευθύνη!
Πώς νιώθετε, όταν συναντάτε απόφοιτους του σχολείου μας και βλέπετε ότι έχουν προοδεύσει και πετύχει στη ζωή τους;
Είναι η καλύτερη ανταμοιβή για κάθε εκπαιδευτικό. Νιώθω μεγάλη χαρά και περηφάνια. Ξεκινήσαμε, μάλιστα, να παίρνουμε συνεντεύξεις από παλιούς μας αποφοίτους. Τους ρωτάμε τι σπούδασαν, τι θυμούνται από το σχολείο, τις καλύτερες στιγμές τους και νιώθω -όπως όλοι οι συνάδελφοι- χαρά και περηφάνια να τους βλέπω να πετυχαίνουν στον επαγγελματικό τομέα. Πριν έρθω εδώ, σήμερα, έβλεπα στο Facebook του σχολείου μία συνέντευξη, την πρώτη από πολλές που θα ανεβάσουμε, ενός αποφοίτου μας, του Παντελή Μπράντη. Ο Παντελής τελείωσε το 2013 από το σχολείο μας, έγινε δικηγόρος, έκανε μεταπτυχιακά και σήμερα είναι ένας επιτυχημένος δικηγόρος στην Αθήνα, με το δικό του γραφείο πλέον.
Ποια είναι κατά τη γνώμη σας τα στοιχεία που κάνουν το σχολείο μας να ξεχωρίζει;
Το υποστηρικτικό και το οικογενειακό περιβάλλον. Πάντα το σχολείο μας ήταν ένα οικογενειακό σχολείο. Όταν λέω οικογένεια, εννοώ πως αισθάνομαι οικογένεια με τους συναδέλφους, με τους καθηγητές σας, με εσάς. Νομίζω πως αυτό που έχει ξεχωρίσει το σχολείο μας είναι η προσωπική φροντίδα για τον κάθε μαθητή και η αγάπη για τη γνώση.
Αν μπορούσατε να δώσετε στους μαθητές μια συμβουλή για το μέλλον, ποια θα ήταν αυτή;
Θα έλεγα, πρώτα απ’ όλα, να πιστεύετε στον εαυτό σας. Να μην φοβάστε τα λάθη. Λάθη όλοι κάνουμε και μέσα από αυτά μαθαίνουμε. Λάθη δεν κάνει μόνο όποιος δεν δουλεύει. Το λάθος είναι μέρος της μάθησης, είναι μέρος της εξέλιξής σας. Σίγουρα, θα σας έλεγα ότι είναι πολύ σημαντικό να κυνηγάτε τα όνειρά σας. Μην αφήσετε κανέναν να σας πει «αυτό δεν μπορείς να το κάνεις». Μπορείτε να κάνετε τα πάντα, αρκεί να το θέλετε πολύ, να δουλέψετε για αυτό με τόλμη, υπομονή, με επιμονή. Εάν σε αυτό που βάλετε σαν στόχο έχετε ήθος, και σεβασμό για τον συνάνθρωπό σας, θα κερδίσετε κι εσείς τον σεβασμό των άλλων -σήμερα των συμμαθητών σας, των καθηγητών σας, αύριο των συνεργατών σας- και θα πετύχετε σε αυτό που θα επιλέξετε. Είμαι σίγουρος.
Πώς βλέπετε την πρωτοβουλία μας να δημιουργήσουμε δημοσιογραφικό blog και παράλληλα να εκδώσουμε και εφημερίδα;
Πριν σας απαντήσω, θεωρώ ότι είναι εξαιρετική επιτυχία που είστε τόσοι πολλοί στην ομάδα αυτή και να ευχαριστήσουμε με αυτήν την ευκαιρία τις καθηγήτριές σας που σας συντονίζουν. Θέλω πρώτα να μου πείτε εσείς πώς αισθάνεστε, τι έχετε αποκομίσει μέχρι τώρα;
Μαθητής: Μέσα από όλες τις εργασίες που κάνουμε βελτιώνουμε τον λόγο και τη γραφή μας.
Μαθήτρια: Παίρνουμε ωραίες εμπειρίες, ασχολούμαστε με ενδιαφέροντα θέματα.
Μαθήτρια: Μαθαίνουμε, επίσης, πράγματα ο ένας για τον άλλον που μπορεί να μην τα συζητούσαμε αλλιώς, μοιραζόμαστε εμπειρίες και αναμνήσεις που μπορεί να μην μαθαίναμε ποτέ ο ένας για τον άλλον.
Κος Καίσαρης: Και επίσης βοηθάτε να ακουστεί η φωνή σας. Ακόμα είναι πολύ σημαντικό ότι συνεργάζεστε, ότι το κάθε θέμα το εξετάζετε από διαφορετικές οπτικές, συνθέτετε τις απόψεις σας κι αυτό είναι πολύ όμορφο. Και φυσικά ότι εκφράζεστε για θέματα που αφορούν εσάς, άλλους συμμαθητές σας και εμείς όλοι εισπράττουμε την προσπάθειά σας. Και το blog το οποίο είναι κάτι ζωντανό και το έντυπο είναι πολύ όμορφα και το πιο ωραίο είναι η πορεία, για να βγει αυτό το αποτέλεσμα και εγώ χαίρομαι πολύ που όλους εσάς σας έχω μαθητές.
Αν αλλάζαμε ρόλους και παίρνατε εσείς συνέντευξη από εμάς, ποια ερώτηση θα επιλέγατε να μας υποβάλετε;
Θα ρωτούσα ποια στιγμή από το σχολείο σάς έχει εντυπωθεί περισσότερο και γιατί.
Μαθήτρια: H πρώτη μέρα στον παιδικό σταθμό… Είχα κάτσει να παίξω με ένα κορίτσι που έγινε κολλητή μου κι είμαστε μέχρι και σήμερα φίλες.
Μαθητής: Θα έλεγα την πρώτη μέρα που ήρθα στο Γυμνάσιο και οι νέες φιλίες και παρέες που δημιουργήθηκαν αυτή τη μέρα.
Μαθήτρια: Η αποφοίτηση από το Δημοτικό ήταν πολύ συγκινητική. Ένιωθα λίγο φόβο και άγχος για το Γυμνάσιο και θυμηθήκαμε όλα όσα είχαμε περάσει στο Δημοτικό μαζί. Ήταν πολύ συναισθηματικά φορτισμένη μέρα.
Μαθητής: Την πρώτη μέρα στο Δημοτικό. Δεν είχα πολλούς φίλους τότε, αλλά μετά έκανα φίλους που τους έχω κρατήσει μέχρι σήμερα.
Κος Καίσαρης: Βλέπετε, έχετε παρέες από την Α’ Δημοτικού, όπως και εγώ έχω φίλους από τότε μέχρι και τώρα. Είμαστε μαζί από το Νηπιαγωγείο, το Δημοτικό και το Γυμνάσιο, μετά χαθήκαμε λίγο στο Πανεπιστήμιο βέβαια. Αλλά είμαστε τόσα χρόνια μαζί και, όποτε βρισκόμαστε, γυρίζουμε πίσω στα μαθητικά μας χρόνια.
Κος Καίσαρης: Από τη σχολική σας ζωή τι σας έχει μείνει; Μες στο σχολείο, εκδρομές, δραστηριότητες;
Μαθητής: Εγώ θα έλεγα την τριήμερη εκδρομή που είχαμε πάει πέρσι, επειδή ήταν μια εμπειρία που νομίζω δεν θα την ξεχάσει κανείς ποτέ.
Κος Καίσαρης: Χαίρομαι. Να πω κι εγώ κάτι, μιας και είπες για εκδρομή. Κάτι που μου λείπει από τα σχολικά μου χρόνια είναι οι εκδρομές. Γιατί τότε στα σχολεία δεν συνηθίζονταν οι πολυήμερες εκδρομές. Δεν είχα αυτή την εμπειρία που τώρα την ξεκινάτε από τις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Αν γύριζα πίσω στο σχολείο, θα ήθελα να ζήσω αυτές τις στιγμές με τις εκδρομές που κάναμε όλοι μαζί. Κάτι άλλο; Είστε χρόνια σε αυτό το σχολείο, άλλοι λιγότερα, άλλοι περισσότερα. Γυρίζοντας πίσω, ή και τώρα που είστε, τι θα θέλατε να κάνει το σχολείο διαφορετικά, τι θα θέλατε να ζείτε στο σχολείο με διαφορετικό τρόπο;
Μαθήτρια: Τέλειο το σχολείο, τίποτα δεν αλλάζουμε!
Κος Καίσαρης: Τέλειο είναι το σχολείο; Δεν αλλάζουμε τίποτα; Η μόνη απάντηση που δεν περίμενα. Χαίρομαι πάρα πολύ. Η αλήθεια είναι ότι αυτό με συγκινεί πολύ, πραγματικά. Το σχολείο σας δεν είναι μόνο οι όμορφες τάξεις, οι διαδραστικοί πίνακες, οι γιορτές. Είναι οι άνθρωποί του, είναι οι καθηγητές σας, είναι οι δάσκαλοί σας στο Δημοτικό, στο Γυμνάσιο, οι κυρίες στη Γραμματεία, οι οδηγοί σας, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κάθε μέρα είναι κοντά σας. Στην πορεία είμαι σίγουρος ότι μπορεί να σκεφτείτε πράγματα τα οποία μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί. Και θα χαρώ πάρα πολύ πραγματικά να βρεθούμε ξανά να μου τα μεταφέρετε, να μου πείτε «ναι, ξέρετε κάναμε αυτό, ωραίο, αλλά μήπως να κάναμε κι εκείνο;». Και θα ήθελα αυτήν τη στιγμή πάλι να ευχαριστήσω τις καθηγήτριές σας, γιατί αυτός ο όμιλος είναι πρωτοβουλία τους και το σημαντικό είναι ότι βρήκαν ανταπόκριση από τόσα πολλά παιδιά. Οπότε ανυπομονώ να δω και τις άλλες σας δουλειές και τα άλλα σας άρθρα και ανυπομονώ να δουλέψουμε ξανά μαζί.
Καθηγήτριες και παιδιά: Ευχαριστούμε πάρα πολύ!