Με αφορμή το τραγούδι «Σήματα Mors» των αδελφών Κατσιμίχα, κάνουμε μια αναδρομή στα παιδικά μας χρόνια, ανακαλώντας εικόνες, ήχους, γεύσεις και μυρωδιές των παιδικών μας χρόνων….
Έχω αμέτρητες παιδικές αναμνήσεις που έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό μου. Μία απ’ τις αγαπημένες μου στιγμές ήταν όταν βρισκόμουν στο εξοχικό μου στην Αντίπαρο. […] Κάθε βράδυ μαζευόμασταν εγώ και η παρέα μου και παίζαμε παιχνίδια μέχρι να βραδιάσει. Κάθε μέρα το πρωί πηγαίναμε όλοι μαζί στην παραλία. Οι διακοπές στην Αντίπαρο θα μου μείνουν αξέχαστες.
Ε. Τζανάκου
Ήμουν 8 ετών όταν έχασα τον σκύλο μου, τον Έκτορα. Αυτές τις μέρες, δεν μίλαγα σε κανένα. Ούτε στη μαμά μου! Ο Έκτορας ήταν πάντα δίπλα μου, του μίλαγα, όταν δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν φίλο μου, του έλεγα τα πάθη μου και παίζαμε μαζί κάθε μέρα. Όμως, μία μέρα έφυγε από το σπίτι και δεν γύρισε το βράδυ [ … ]. Αυτά τα χρόνια, έχω ένα σκυλί που τον λένε Ρόκυ. Τον αγαπάω πάρα πολύ […]. Όταν τον πάω για εμβόλια, του κρατάω το πόδι του. Ο Ρόκυ με έκανε να νιώσω ότι ξαναγεννήθηκα, όμως, δεν θα ξεχάσω ποτέ τον Έκτορα. Πάντα θα τον αγαπώ!
Σ. Ανδρονιάδης
Δύο πέτρες για δοκάρια
μία παλιά σχισμένη μπάλα,
τα φιλαράκια μου κι εγώ
ώρες έξω κάθε μέρα
για μπάλα και κρυφτό.
Ακόμα πιο παλιά που τα θυμάμαι αμυδρά,
επισκέψεις συνεχώς στο δωμάτιο
του μπαμπά, κοιτάζοντας τα «ροκ» ξανά και ξανά.
Να μην ξεχάσω να αναφέρω
τον παππού και τη γιαγιά που περνάγαμε μαζί Πάσχα και Πρωτοχρονιά.
Έτσι είναι η ζωή σαν ένα μικρό κουτί.
Γεμάτο αναμνήσεις, άνοιξέ το και θα δεις…
Θ. Μίχος
Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι τις όμορφες στιγμές που περνούσα στο πάρκο και στην παιδική χαρά. Έπαιζα για ώρες. Θυμάμαι ότι δεν ήθελα να φύγω κι ας ήταν αργά […].
Β. Μιχαλόπουλος
Όταν ήμουνα μικρή και με έπαιρνε ο μπαμπάς μου το καλοκαίρι μαζί του στη δουλειά του, παίρναμε το ίδιο milkshake…
Ζ. Οικονόμου
Όταν ετοιμάζαμε με την οικογένεια κάθε χρόνο το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Τα φαγητά, το σπίτι, τα δώρα […] Ανάβαμε τα λαμπάκια του δέντρου και περιμέναμε τους καλεσμένους μας.
Α. Ρήγα
Οι καλύτερες αναμνήσεις που έχω απ’ όταν ήμουν μικρός, ήταν οι αναμνήσεις με τον παππού μου. Κάθε μέρα με περίμενε στο σπίτι για να ακούσει τα νέα μου […]. Μία άλλη ήταν η στιγμή που πήγα στο σπίτι του ντυμένος Ινδιάνος για να τον τρομάξω, αν και με πρόλαβε εκείνος. Παίζαμε μαξιλαροπόλεμο, ντυμένοι Ινδιάνοι! [ … ]
Θ. Κωνσταντινίδης
Η πρώτη φορά που πήγα για αναρρίχηση στο βουνό με τους γονείς μου. […] Θυμάμαι, όταν μάζεψα τα αυγά από τις κότες για πρώτη φορά με τον παππού μου. […] Θυμάμαι, επίσης, τον άλλο μου παππού να μου μαθαίνει τα διάφορα ψάρια δείχνοντάς μου πώς μοιάζουν.
Χ. Τριανταφύλλου
Μπάλες να σκάνε στο έδαφος, ρόδες από ποδήλατα και πατίνια, χαρούμενες και γεμάτες ξεγνοιασιά φωνές. Κάθε απόγευμα, με τον παππού μου κατεβαίναμε στην πλατεία, μαζί με τους φίλους μου και τους παππούδες τους […]. Μία πλατεία που κρατάει όλες τις αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια. Αξημέρωτα πρωινά με τη μαμά μου, που πηγαίναμε στη δουλειά της. Πηγαίνοντας, πάντα παίρναμε παγολεμονάδα από έναν φούρνο κοντά στο γραφείο της και στη διάρκεια της ημέρας μπορεί να έπαιρνα άλλες πέντε. Όποτε πήγαινα, ντυνόμουν ανάλογα, έβαζα τις καλές μου μπαλαρίνες και τα πιο «σοβαρά» ρούχα που είχα, για να μοιάζω και εγώ σαν να δουλεύω εκεί. Προσφερόμουν να βοηθήσω και μου έδιναν έγγραφα να τα βάλω στη θέση τους ή να βγάλω αντίτυπα. Όλοι στο γραφείο με συμπαθούσαν και ασχολούνταν μαζί μου. Ποτέ δεν βαριόμουν εκεί! Μάλιστα είχα επηρεαστεί τόσο πολύ που ήθελα να γίνω και εγώ δικηγόρος!
Κ. Ανανιάδου
Χρόνια παρακάλαγα τους γονείς μου για ένα σκυλάκι. Μία μέρα του Νοέμβρη με φώναξε η μαμά μου και ο μπαμπάς μου. Μου είπαν ότι την Κυριακή θα ερχόταν ένα φορτηγό με κάτι πυροσβεστήρες για τη δουλειά του μπαμπά μου και ότι θα έπρεπε να βγω έξω να βοηθήσω. Εγώ συμφώνησα χωρίς δεύτερη σκέψη. Η εβδομάδα κύλησε γρήγορα, μέχρι που έφτασε η μέρα να παραλάβουμε τους πυροσβεστήρες. Δεν είχα υποψιαστεί τίποτα απολύτως. Χτύπησε το τηλέφωνο, η μαμά μου μού είπε ότι είχαν έρθει οι πυροσβεστήρες. Βγήκαμε έξω και αντίκρισα μπροστά μου ένα φορτηγάκι με το όνομα «pet-taxi». [ … ]. Εγώ κλαίγοντας από συγκίνηση πήρα αγκαλιά το κουταβάκι που δεν πίστευα ποτέ ότι θα είχα. Έτρεμα ολόκληρη και ευχαρίστησα άπειρες φορές τους γονείς μου [… ]. Αυτή είναι μία ανάμνηση που δεν θα ξεχάσω ποτέ και όποτε τη σκέφτομαι, συγκινούμαι και θα είμαι ευγνώμων για πάντα.
Ε. Καραγιάννη